آیا کوه نوردان، آرامتر از دیگرانند؟

آیا کوه نوردان، آرامتر از دیگرانند؟

آیا کوه نوردان، آرامتر از دیگرانند؟

     در فرهنگ کهن بسیاری از ملتها، رفتن به کوه و ماندن در غارها و دیگر پناهگاههای طبیعی کوهستان، پیوسته روشی سودمند برای پالایش ذهن، بهبود تواناییهای روحی و دست یابی به آرامش بوده است. سازوکار این اثر شگرف بلندی بر ذهن و رفتار انسان، همواره در هاله ای از ابهام بود اما اکنون برای این اثر، دلایل فیزیولوژیک روشنی به دست آمده است...

     می دانیم که موادی شیمیایی به نام « میانجیهای عصبی » (Neurotransmitters) ارتباط میان یاخته های عصبی انسان را برقرار می کنند و کارکرد جسمی و ذهنی وی را شکل می دهند. برخی از این میانجیها مانند دوپامین (Dopamine) و سروتونین (Serotonin) با رفتار آرام و خلق خوش ارتباط دارند و برخی مانند نوراپی نفرین (Norepinephrine) موجب ستیزه جویی و پرخاشگری می شوند. پژوهشها نشان داده اند که حضور متناوب در بلندی، موجب افزایش قابل توجه دوپامین و سروتونین در مغز می گردد و احساس آرامش و سرخوشی را در شخص پدید می آورد. جالب است بدانیم که « تمرینهای کمبود اکسیژن » نیز –  حتی در سطح دریا یا فضای بسته – همین اثر را دارند و این نشان می دهد که کمبود اکسیژن، علت اصلی این دگرگونیهاست. امروز از تمرینهای کمبود اکسیژن، علاوه بر آماده سازی قهرمانان ورزشی، برای درمان برخی اختلالات روانی و پاره ای از بیماریهای جسمی نیز بهره می گیرند.

دکتر ابوالفضل جوادی